شمرده نمىشود ) يا شايسته نبوده كه انسان قصد انجام آن را بكند ( كه در اين صورت ، معصيت و يا و بال معصيت به‌شمار مىآيد ) . « 1 » س 608 - اگر « خطيئه » عملى باشد بدون قصد ، پس چرا در آيهء شريفه « وَ مَنْ يَكْسِبْ خَطِيئَةً » « 2 » به « كسب » كه معنايش با قصد همراه است ، نسبت داده شده است ؟ ج - مراد از اين كلمه در آيه شريفه همان معصيت است يعنى انجام دادن عملى كه مىداند نبايد انجام داد . و آن عملى است كه با قصد و عمد انجام شود ، هرچند سزاوار نبوده كه مورد قصد واقع شود . « 3 » * خلق و خلقت ( و آفرينش ) س 609 - با توجه به آيه شريفه « يَخْلُقُ اللَّهُ ما يَشاءُ إِنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ » « 4 » كه قدرت خدا در ايجاد هرچيزى به‌طور مطلق است ، پس آيا مىتوان گفت خداى تعالى خودش به تنهايى علّت تامّهء مجموع عالم است ؟ ( بحث فلسفى ) ج - بله ! خداى تعالى خودش به تنهايى علّت تامهء مجموع عالم است ، چون مجموع عالم جز به خدا به هيچ چيزى ديگرى احتياج و توقف ندارد ، و همچنين علّت تامه است براى صادر اوّل يعنى اوّلين موجودى كه حق صدور

--> ( 1 ) . الميزان ( 20 جلدى ) ؛ ج 5 ، ص 121 + الميزان ( 40 جلدى ) ؛ ج 9 ، ص 122 . [ با تصرف ] ( 2 ) . سورهء نساء : آيهء 112 . ( 3 ) . الميزان ؛ ج 5 ، ص 122 [ با تصرف ] ( 4 ) . سورهء نور ، آيهء 45 .